"شمـــع شــعــــر , کاغـــذ پاره"

کلام آخر!

kaghazpareh — Wed, 15 Oct 2008 20:20:18 GMT

من ایستاده می میرم؛

چون بید های مجنون

نه نه نه نه نه، " تا " نداره ...

فی البداهه 6

kaghazpareh — Fri, 10 Oct 2008 21:11:18 GMT

! می بینی روسپی که نشدم هیچ، تنهاییم تنهاتر هم شده! دوستی را که به ابتذال نکشیدم هیچ، برای معنای مبهم دوستی بی دوست موندم!

!! خدایا زیاد نیست این همه نشونه؟ حداقل یکی یکی!

!!! زخم خورده هیچ وقت زخم نمیزنه... اما شاید تلاشش برای مرهم گذاشتن میشه زخم...

!!!! پازلی که هزاران تیکه اضافه داره رو باید چی کارش کرد؟

!!!!! دوباره چند وقتیه به مچ دست چپم خیره می مونم، خوشحال شو "یه دوست" که به خونم تشنه ای!

!!!!!! پیش بینی کن دست روزگار چی کار میکنه؟ کی گفته حرف های قشنگه تو نفرینه؟!

!!!!!!! عمر مفید بلاگ ها چند روز، چند ساله؟ بلاگ ها خانه سالمندان ندارند؟

»»»»» چند وقتی نیستم، تا بعد!

برای او 7 (لبه تیغ)

kaghazpareh — Sun, 05 Oct 2008 10:04:18 GMT

تو را من چشم در راهم...

بيا و تمومش کن...هر چقدر دعا کردم که "بيا"، خبری نشد...حالا میگم بیا و تمومش کن!
درختی که تو ازش گفتی میوه داشت، اما از اون میوه ها چیزی عاید اون چشم های منتظر نمی شد، اما درخت من هیچ نتیجه و میوه ای نداشته، فقط بزرگ شده...حتی برگ هم نکرده... کهنسال شده... پیر... میدونی چرا؟ نه به خاطر اینکه خیلی چشم به راه بهار موند، برای اینکه الان دیگه فصل ها براش هیچ فرقی نمی کنند!
درخت من بزرگ شده، قد کشیده، ریشه دوونده، اما ریشه هاش به سنگ رسیده، ریشه های درخت من از سنگ می ترسند، ریشه های درخت من عرضه شکافتن سنگ را ندارند... تقصیر بنی اسرائیل نبود، موسی نباید تنهایی میرفت کوه، عشق و حال!!! طلا قشنگه، گیرم باهاش گوسفند بسازند!
آره بیا و تمومش کن، فقط یک ضربه از طرف تو لازمه تا این درخت به خاک بیفته، درخت من اره و تبر ندیده، اما مطمئن باش نمیخواد زیاد زحمت بکشی، فقط یک ضربه، یک تلنگر کافیه تا درخت بیفته، لونه کلاغ ها هم به درک، به جهنم... درخت تناورمون ریا کاره! ظاهرش یه کمی قوی و سر پا نشون میده اما از درون خالیه، پوچ... بیا فقط یک تلنگر بزن و تموم...
چرا نمیای و این یک ذره امید لعنتی را خلاص نمی کنی، چه طور با این فاصله و بدون اومدنت میتونی در حال احتضار نگهش داری؟ بیا و ببین چه جوری به نیش کشیدمش، دندون هام داره لهش میکنه، استخون هاش را زیر دندون هام احساس می کنم، خون ازش میچکه، داره جون میکنه، ناله میکنه، اما نمی میره، لعنت به این ته مونده امید لعنتی... سگ جون و زالو صفت!
بیا و راحتش کن...چرا نمی یای و تمومش نمی کنی؟ مراعات من رو نکن، من هم دیگه عاشق نیستم! حتی شک دارم به اینکه روزی یه عاشق واقعی بودم!! اما مطمئنم روزی، روز هایی وجود داشتند که من بودم! عشقی که من ازش دم میزدم فقط ازش پنجره اتاق بچگی های تو باقی مونده، بیا و ببین که چه جوری جلوی اون هم نرده کشیدند!
حتی نمیخوام دیگه به حرمت عشقت تنها باشم، بیا، بیا و ببین چقدر دورم شلوغه! بیا ببین چه طور میخوام دوست داشتن را به ابتذال بکشم، میخوام روسپی بشم!! میخوام همه چشم ها را قشنگ ببینم، همه را با مردمک های سیاه ببینم و در بند هیچ کدام نمونم!
بیا و ببین که دیگه خیلی وقته نامه ات را نمیخونم و اگه هنوز گه گداری نگاهی بهش میندازم به خاطر اینه که بعد از این همه مدت هنوز نتونستم دروغ خط خطی اون قلب را بفهمم، دلیلش اینه که دلم میسوزه برای بچه هایی که به دنیا میان تا والدینشون از گناه سقط نترسند، نلرزند...

گرم یاد آوری یا نه من از یادت نمی کاهم...

>دوستان قدیمی که هنوز بهم سر میزنید،این پست هم نتیجه اصرار شما برای نوشتن و نه دوباره نویسی!
>>دوست دارم همه این فایل را گوش کنند.

بهشت...

kaghazpareh — Thu, 25 Sep 2008 20:38:18 GMT

کتاب رسالت ما محبت است و زیبایی ست
تا بلبل های بوسه
بر شاخ ارغوان بسرایند
شوربختان را نیک فرجام
بردگان را آزاد و
نومیدان را امیدوار خواسته ایم
تا تبار یزدانی انسان
سلطنت جاویدانش را
بر قلمرو خاک بازیابد
کتاب رسالت ما محبت است و زیبائیست
تا زهدان خاک
از تخمه کین بار نبندد الف.بامداد

من شرمنده ام از پسری که با دستان کوچکش آجر های بزرگ را به طرف آسمان پرت می کند و هر بار امیدوار است که آجرش بالا تر برود، شاید آن بالاها کسی بیدار شود! اما از آن بالا هم جز صدای خستگی پدر چیزی به گوش نمی رسد.
من شرمنده ام از پیرزنی که هر روز با لبخند و هزاران دعا از من میخواهد یک جفت از جوراب هایش را بخرم و من هر روز بی شرمانه ترین دروغ عمرم را می گویم: مادر من که دیروز خریدم!! و میدانم بعد از این دیروز هزاران فردا آمده و رفته!
من شرمنده ام از صدای جارو و سرفه های هر روز صبح رفتگر محل،راستی رفتگر ها بازنشسته نمی شوند؟
من شرمنده ام از لحظه ای ایستادن بر سر در مقدس ترین جایی که تا کنون در شهرم دیدم،شرمنده از لحظه ای که طوفان معصومیت مرا با خود به اقیانوس بغض برد.
شرمنده از پسرک یتیمی که با لبخند به من گفت: "سلام آقا!!" شرمنده از حقارتم در برابر بزرگی پسرک، پسرک ها...
یادم باشد یک شب که ماه کامل است و زنجیر های من گسیخته، بروم و به جای پرورشگاه آن تابلو بنویسم بهشت!

شرمندگی من کافی نیست، شرمندگی من هیچی نیست...

» دومین پیله نوشت من در اینجا!

فی البداهه 5

kaghazpareh — Thu, 18 Sep 2008 17:50:18 GMT

> وقتی همه چیز بر خلاف اونچه که من انتظار داشتم و دارم پیش رفت،چرا باید غصه بخورم که مطالب این بلاگ هم داره کلا تغییر میکنه و هر روز به روزمرگی نزدیک تر میشه؟
اصلا این فی البداهه نویسی هم عالمی داره و خداییش هم چقدر راحت تره و دغدغش کمتر!!
میخواستم شاد بنویسم حداقل این بار، نشد...

>> میگیرم ازشون، با کمال پر روئی همه چیز را از تو میخوام،منتظر هیچ کس دیگه هم نمیخوام باقی بمونم که چیزی بهم بده یا راهی برای رسیدن به خواسته هام باز کنند! حتی اگه من دوباره بد قولی کردم یه جورایی فراموشت کردم بازم باید همه چیز رو خودت بهم بدی،خودت باید همش فراموشی من رو یادم بندازی!
تو بزرگی و من کوچیک...تو می تونی و من عاجزم،ولی من روم زیاده....زود باش همه چیز رو از تو میخوام...چون فقط تو میتونی...چرا اشک هام رو میبینی؟...من پر روئم،تو...باید به همه خواسته هام برسم...زود باش،فقط و فقط از تو میخوام...حتی خواهش هم نمی کنم...

>>> خوشحالم این روز ها پیله هست تا حکایت پروانه و دل را از یاد نبرم!

فی البداهه 4

kaghazpareh — Mon, 08 Sep 2008 19:03:18 GMT

1. ...یا مقلب القلوب
2. شاید یه روزی از بارون بدم بیاد...
3. ده و نیم شب...زیر بارون بخند...
4.امروز 18 شهریور بود...
8. از عدد بالا یه یک که برداری میشه سه سال!
5. امشب لوبیا پلو داشتیم!
6. راستی پائیز و بهار خیلی شبیه همند،مگه نه؟
7. گریه نکن مردک، تازگی ها سبیلم که گذاشتی!
n. یا مقلب القلوب...

به یاد یک دوست 3

kaghazpareh — Thu, 21 Aug 2008 13:24:47 GMT

میگه کلاغ...میگم پر...
میگه کبوتر...میگم پر...
میگه رفیق...دستم هنوز روی زمین مونده...
میگه هی با تو هستم...باز میگه رفیق...
میگه رفیق پر پر ...پ ... ر ... پ... ر
انگشتم هنوز روی زمین مونده...همه یه ذره امید این دوسال را زیرش پنهون کردم
هنوز داره نجوا میکنه : پر...پر...پر...پر
و من صدای تو را میشنوم:عجب دنیای غداریه!

.....................................
بعد از دوسال نبودنت، در تمام لحظه های من هستی، امین خاطره های من...

مرا اگر خود نبود این بند...

kaghazpareh — Mon, 21 Jul 2008 21:24:18 GMT

در دايره ي تاريک فنجان فال

عکس فانوس ستاره و عطر اطلسي افتاده است

شايد شروع نور

نشانه يي از بازگشت نگاه گرم تو باشد

بايد به طراوت تقويم هاي کهنه سفر کنم

تقويم ناب ترين ترانه ي نمناک

تقويم سبزترين سلام اول صبح

تقويم دور ديدار بوسه و دست یغما گلروئی

شايد در ازدحام روزها

يا در انتهاي همان کوچه ي شاد شمشادها

شاعري دلشکار را ببينم

که شيرين ترين نام جهان را زير لب تکرار مي کند

و تلخ مي گريد

تا دم آخر می توان با شما بود...

kaghazpareh — Sun, 06 Jul 2008 11:02:18 GMT

دردم از دوست است و درمان نیز هم...

آشنای قدیمی سخت است از تو برای دوست نوشتن، از دوست برای تو نوشتن یا ازدوست برای دوستی!!

دوست، واژه غریبی است در این سردرگمی کلمات فرسوده! این روزها که زنده بودن و ماندن لغت نامه خود دارد و زندگی کردن و بودن فرهنگ خود!

این روز ها که هر وازه هزاران کنایه و جناس، تضاد و ترداف را با هم دارد! روزگاری که منطق سرشار از واژگان پر سر و صدای تو خالی است برای رسیدن به هدف های دون و احساس که معتکف سکوت است، خالی از همه واژه های رنگ تزویر گرقته! روز هایی که زبان احساس لکنت گرفته و جامه های تقلبی عاطفه فراوان است...

باید در همین روزگار زیست...

باید ماند...باید همه واژه ها را با لحن اساطیری و با معنای خود ادا کرد...باید از دوست گقت، از یاد، از عاطفه و رابطه بی زوال، باید واژه دوستی را بی تعبیر به کار برد و رنج تشریح نکردن را به جان خرید.

و می دانم این روز ها همه این ها در این جامعه مجازی راحت تر تحقق پیدا می کند، اینجا می توان خود بود... اینجا را برای همه تراژدی های "دوستی و آشنایی هایش "دوست می دارم. وقتی بدون دیدن چهره دوست، بدون شنیدن صدایش می توان با او بود خالی از همه جزئیات و می توان به جای شکوه از نبودنش،بی خبر رفتنش یا وداعش فقط برایش آرزوی بهترین ها کرد و با خود عهد بست تمام بذر های دوستی های چند روزه را بارور کرد!

وقتی می شود تا ابد زیر باران احساس ماند تا به دیدار آسمونی ترین ستاره نایل آمد! وقتی می توان پای آتشی ایستاد که دیگر کسی برای تو بر آن اسپند دود نمی کند ، وقتی می شود با سه نقطه ها هیاهو برپا کرد ، می شود از پرتگاه اجبار به بهشت رسید ، می توان دیوانه بود و مهربان با پروانه...می توان دوست ماند و فراموش نکرد!

شینا دوست خیلی خیلی قدیمی هیچ وقت یادم نمیره چه طور چند تایی بلاگ که بلاگ تو در صدرشون بود من را به یک بلاگر شدن سوق داد و باعث کلی تغییر توی زندگیم شد،تغییری وصف ناشدنی که به داشتن دوستانی واقعی منجر شد. هیچ وقت نمیتونم لطفت را جبران کنم.

...........................................

>>قسمت ایتالیک مربوط میشه به چند تا از بهترین دوست ها که دیگه ازشون خبری ندارم...

>می بخشید که مدت زیادی بدون اطلاع قبلی نبودم!!!

فی البداهه 3

kaghazpareh — Sun, 13 Apr 2008 18:46:18 GMT

1.سرگردانم مثل گل آفتاب گردان در روز های ابری!

2.از انگشتانی که قد نمی کشند،
از درختانی که نه بلند می شوند و نه می میرند بیزارم!