از قرار روزگار گويند که ما ديوانه ايم
عاقلي کو تا که بيند عاشقيم، فرزانه ايم؟

سالکان عشق جانان کي شناسند سر ز تن؟
ما به گرد شمع عشق پروانه ايم پروانه ايم

زهر هجران غمش را دم به دم نوشيده ايم
تا بدانجائي که از جام غمش مستانه ايم مستانه ايم

گر بريزي غم بدين پيمانه هر دم ساقيا
لب به لب نوشيم که تو جامي و ما پيمانه ايم

جز با تو اي محبوب عالم با که گوييم سر عشق
با همه عالم جز عشق تو بيگانه ايم بيگانه ايم

صاحبان زور و زر شد فرزانگان قرن ما
آري زين نظر  ديوانه ايم  ديوانه ايم

گفت نکوناما طريقت چيست گفتم فرزانگی
زين نظر ما عاشقيم و رهرو ميخانه ايم